بیل بارتل چهره‌ای مشهور نیست، اما کسانی که او را می‌شناختند معتقدند باید مشهور می‌شد. او موسیقی‌دان، مدیر گروه، صاحب یک شرکت ضبط موسیقی، مأمور پلیس، سوارکار گاوهای وحشی در مسابقات رودئو، گوشه‌گیری جلب‌توجه‌طلب و شیفتهٔ تمام‌عیار موسیقی بود. بیل زندگی‌اش را به بخش‌های جداگانه تقسیم کرده بود و دربارهٔ پیشینه، شغل‌ها، روابط و گرایش جنسی‌اش چیزی بروز نمی‌داد؛ تضادهای تکان‌دهندهٔ زندگی‌اش را پنهان می‌کرد. زندگی او در مجموع معمایی بود و حفظ این رازها بهای سنگینی داشت. بیل با شان لنون، پت اسمیر، کرت کوبین، ترستون مور، گروه‌های کیس و آیرن میدن، رانی بارنت، جف و استیو مک‌دونالد، درو بریمور، ملوینز، شونن نایف، کوئنتین تارانتینو و بسیاری دیگر دوست و هم‌گروه بود. او حلقهٔ اتصال بسیاری از این افراد بود؛ روابط زیادی به واسطهٔ او شکل گرفت و حرفه‌های موفقی آغاز شد. بیل بود که بیلی آیدل را به بیل آوکوین، مدیر گروه کیس، معرفی کرد؛ آوکوین نیز به شکوفایی حرفهٔ مستقل بیلی کمک کرد. در سال ۱۹۸۱، استیو هریس، دوست بیل، از او پرسید گروهش، آیرن میدن، نام آلبوم کوتاه تازه‌شان را چه بگذارد؛ اثری زنده که در جریان تور ژاپن ضبط شده بود. بیل پاسخ داد: «میدن ژاپن». هریس او را نابغه خواند و گروه نام پیشنهادی بیل را انتخاب کرد. در این فیلم، دوستان و همکاران بیل با تماشای تصاویر آرشیوی فراوان و در گفت‌وگوهایی صمیمانه، دانسته‌هایشان را با هم می‌سنجند و از آنچه بیل از آن‌ها پنهان کرده بود می‌گویند؛ آن‌ها همچنین دربارهٔ دلیل رازدار بودنش تأمل می‌کنند. فیلم پرده از رازهایی برمی‌دارد و معمای هویت واقعی بیل را باز می‌کند، اما در نهایت آن را ژرف‌تر می‌سازد: بیل که بود و چه رازهایی را با خود به گور برد، وقتی زندگی‌اش به شکلی تلخ و دور از انتظار به پایان رسید؟
