فرس فیاض، کارگردان سوری، به سرزمین مادریِ جنگ‌زده‌اش بازمی‌گردد تا گروهی از پزشکان زن را دنبال کند که در بیمارستانی زیرزمینی، بی‌وقفه به مجروحان رسیدگی می‌کنند و هم‌زمان با تبعیض ساختاری جنسیتی می‌جنگند. فیلم‌برداری غار از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ انجام شد و این اثر در شمار بهترین فیلم‌های جنگی قرار می‌گیرد. فیاض ما را به چشم‌اندازی زیرزمینی می‌برد که یادآور دنیای پساآخرالزمانی فیلم «مکس دیوانه» (۱۹۷۹) است. زندگی در سطح زمین چنان خطرناک شده که بازماندگان شبکه‌ای از تونل‌های مخفی در زیر شهر غوطه، نزدیک دمشق، ساخته‌اند تا بیمارستانی زیرزمینی را برای پزشکانی که اداره‌اش می‌کنند برپا کنند. برخلاف بسیاری از مستندهای سوری که با تلفن همراه یا دوربین‌های لرزان ساخته شده‌اند، فیاض با دقتی چشمگیر و تصویربرداری هنرمندانه، چشم‌انداز و آدم‌های به‌یادماندنی آن را به تصویر می‌کشد. برای کسانی که از پوشش خبری سوریه خسته شده‌اند، این اثر متمایز است. قلب فیلم دکتر امانی است؛ زنی جوان از سوریه که در شرایطی تصورناپذیر، با شوخ‌طبعی و استقامت کار می‌کند. وقتی سرگرم رسیدگی به بیماران نیست ــ که بسیاری از آن‌ها کودکانی خردسال‌اند ــ ناچار است کارش را برای مردان متعصبی توجیه کند که اصرار دارند زن باید در خانه بماند و به وظایف خانه‌داری بپردازد، نه اینکه بیمارستانی را اداره کند. فضای خفقان‌آور محل کار امانی با روحیه بالای همکارانش تعدیل می‌شود؛ اما بیرون‌رفتن‌های گاه‌به‌گاه به سطح زمین، در کنار آسودگی از فضای بسته، صحنه‌های هولناکی از شهری ویران را پیش چشم می‌آورد.
