مستند «پانگولین: سفر کولو» به کارگردانی پیپا ارلیش، برنده جایزه اسکار برای «معلم اختاپوس من»، داستان واقعی گارث توماس، یک مدیر سرمایهگذاری بدون تجربه در توانبخشی حیاتوحش را دنبال میکند که در آفریقای جنوبی به نجات یک بچه پانگولین قاچاقشده به نام کولو (در ابتدا گیجیما، به معنای «دویدن» در زبان زولو) کمک میکند. این فیلم ۸۸ دقیقهای که در ذخیرهگاه طبیعی لاپالالا در لیمپوپو فیلمبرداری شده، سفر ۱۸ ماهه توماس را برای آمادهسازی کولو برای بازگشت به طبیعت نشان میدهد، در حالی که خود او از گذشتهای پرچالش، از جمله از دست دادن دوستانش در یک تصادف، به سوی هدفمندی حرکت میکند. داستان با صحنههایی مانند قدم زدنهای روزانه کولو برای یافتن مورچه و موریانه، لحظه پرتنش گیر افتادن کولو در لانهای فرو ریخته، و تصاویر خیرهکننده از مناظر آفریقای جنوبی، به موضوعات حفاظت از محیط زیست، پیوند انسان و حیوان، و شفای عاطفی میپردازد. موسیقی آن نیکیتین و آواهای وندا، همراه با فیلمبرداری گارث توماس و وارن اسمارت، فضای احساسی ایجاد میکند. با این حال، به دلیل تمرکز بیشازحد بر داستان انسانی گارث و انسانانگاری کولو (مانند نامگذاری و جملاتی مانند «پانگولینها قضاوت نمیکنند»)، نقدهای متفاوتی دریافت کرد (امتیاز ۷.۵/۱۰ در IMDb و ۸۸٪ در Rotten Tomatoes). تصاویر خیرهکننده، پیام حفاظتی، و جذابیت کولو تحسین شدند، اما برخی لحن بیشازحد احساسی و اولویت دادن به داستان گارث بر وضعیت قاچاق پانگولینها را نقد کردند
