“خاطرههای خطخطی”ساخته ناصر صفاریان تلاشی مستند برای یافتن پاسخ این پرسش است که چرا کلماتی که در برخی ترانههای امروز ایران به کار گرفته میشوند، میل به خشونت یا ابراز نفرت دارند؟
انگار "فرهاد شدن" و "تیشه بر سنگ در کوه زدن" فقط مربوط به قصهها است. انگار دیگر "لیلی و مجنون بودن" هم حداقل در ترانههای امروزی خیلی به مزاج آدمهای این دورهزمانه نمیسازد. روزگای نه چندان دور ترانههای ایرانی سرشار از تغزل و عاشقانهگی و شاعرانهگی و تصویرسازیهای ناب بود، اما بعد از انقلاب و با پا گرفتن دوباره موسیقی پاپ بهخصوص از دهه هشتاد خورشیدی به بعد، موجی از ترانهها بهویژه در داخل ایران رواج پیدا کرد که به وضوح در آنها رگههایی از خشونتهای کلامی دیده میشود. انگار که در مناسبات دونفره عاشق و معشوق با زبانی پر از نفرت و خشونت با هم گفتوگو میکنند. ناصر صفاریان در فیلم "خاطرههای خطخطی" در گفتوگو با صاحبنظران به سراغ این موضوع رفته است.
