فیلم بیسرزمین یک مستند اجتماعی روایتمحور است که با تمرکز بر زندگی فردی به نام غفران مخاطب را به تدریج با مسئله بیهویتی آشنا میکند. این فیلم تصویری متفاوت و انسانی از سیستان و بلوچستان ارائه میدهد که فراتر از کلیشههای رایج است. زبان فیلم ساده و تأثیرگذار است و مخاطب را درگیر یکی از بحرانهای عمیق اجتماعی در ایران میکند. «بیسرزمین» از معدود مستندهایی است که بهطور مستقیم به بحران بیشناسنامگی در ایران و بهویژه در سیستان و بلوچستان پرداخته است. فیلم با نگاهی انسانی و داستانگو تلاش میکند صدای کسانی باشد که از ابتداییترین حقوق خود محروم ماندهاند. کارگردان این فیلم با نزدیک شدن به شخصیت اصلی داستان، توانسته تصویری عمومیتر از یک وضعیت پیچیده را به نمایش بگذارد.
