در ژانویهٔ ۲۰۱۵، صخره‌نوردان آمریکایی تامی کالدول و کوین جورجسون با تلاش برای صعود از دیوار سپیده‌دم، صخره‌ای به ارتفاع حدود ۹۰۰ متر در پارک ملی یوسمیتی کالیفرنیا که صعود از آن ناممکن به نظر می‌رسید، توجه جهانیان را به خود جلب کردند. آن دو هفته‌ها بر دیوارهٔ عمودی و بی‌پناه زندگی کردند و موجی از توجه رسانه‌های جهان را برانگیختند. اما برای تامی کالدول، دیوار سپیده‌دم چیزی فراتر از یک صعود بود؛ حاصل یک عمر غلبه بر موانع. این نابغهٔ صخره‌نوردی در ۲۲سالگی به دست شورشیان در قرقیزستان گروگان گرفته شد. کمی بعد، در حادثه‌ای انگشت اشاره‌اش را از دست داد، اما تصمیم گرفت نیرومندتر از پیش بازگردد. وقتی زندگی زناشویی‌اش از هم پاشید، برای فرار از رنج به هدفی خارق‌العاده پناه برد: صعود آزاد از دیوار سپیده‌دم. کالدول و همراهش جورجسون، در مرزی باریک میان پشتکار و وسواس، شش سال را صرف طراحی دقیق مسیر و تمرین آن کردند. در آخرین تلاش، در حالی که چشم جهان به آن‌ها دوخته شده بود، کالدول با لحظه‌ای سرنوشت‌ساز روبه‌رو شد: آیا باید برای رسیدن به رؤیای نهایی‌اش همراهش را تنها بگذارد، یا برای دوستی‌شان موفقیت خودش را به خطر بیندازد؟
